Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Γυναικὸς Πῦρ ἐστὶ Θάλαττα

 


Φορούσε στο κορμί γαλάζια θάλασσα

και δύο γκρίζα κύματα στο βλέμμα

και ένας άνεμος τρελός μ’ αλμύρα έβρεχε

τα δυο τα χείλη της τα πετροκοραλένια.

 

Την είδα μ’ ανεμόεσσα  την κόμη της

στον έρημο τον βράχο ν’ αγναντεύει

και την μελίρρυτη άκουσα φωνούλα της

όλα τα όντα του βυθού να τα μαγεύει.

 

Και όταν ήρθε η πανσέληνος και στάθηκε

στου ουρανού το  ξέφωτο σκοτάδι

είδα να ντύνεται γοργόνας το απείκασμα

κι ουρά να γίνεται το θαλασσί μαγνάδι.

 

Κάνει βουτιά στα γαλανά βαθιά και χάνεται

μα πίσω της αφήνει φωταψία

μοιάζει με Πυρ που μια Γυνή το άναψε

βαφτίζοντας της Θάλασσας τα θεία.


Στέλλα Σουραφή


Στον Όλυμπο της Ζανζιβάρης

 

Ο Χρήστος Κασπίρης είναι παντρεμένος με την Ζωζώ με την οποία έχουν δύο μικρές κόρες. Εργολάβος στο επάγγελμα τα τελευταία δεκατρία χρόνια, αντιμετωπίζει σήμερα πολλά οικονομικά προβλήματα λόγω της κρίσης που μαστίζει την χώρα. Τα λίγα μερεμέτια και οι ελαιοχρωματισμοί με τα οποία καταπιάνεται πλέον δεν του επιτρέπουν να συντηρήσει την οικογένειά του. Η γυναίκα του γκρινιάζει για τα λούσα και τις ανέσεις που αποτελούν πλέον παρελθόν και οι κόρες του αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο στο οποίο φοιτούσαν. Η απελπισία έχει φωλιάσει στην καρδιά του και ο φόβος για το μέλλον τον ταλαιπωρεί νυχθημερόν.

Ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα του θα του δώσει ελπίδα. Ο αδερφός του πατέρα του ο Ευάγγελος που είναι εδώ και χρόνια μετανάστης κάπου στην Αφρική θέλει κάποιον ν' αναλάβει την τεράστια φυτεία του στην Ζανζιβάρη. Δυστυχώς ο θείος του έχει ελάχιστο χρόνο ζωής ακόμα και ανησυχεί για την περιουσία του για την οποία κοπίασε μια ολόκληρη ζωή.

Ο Χρήστος έχει δει τον Ευάγγελο μόνο δύο φορές στην ζωή του και έχουν  ανταλλάξει μόνο τυπικές κουβέντες. Η δεινή οικονομική του κατάσταση όμως δεν του αφήνει πολλές επιλογές. Ο Χρήστος θα πάρει την μεγάλη απόφαση και θα ξεκινήσει μόνος για τα ξένα και συγκεκριμένα για την Ζανζιβάρη, ένα σύμπλεγμα νησιών στην Ανατολική Αφρική. Η ελπίδα πως θα καταφέρει να ορθοποδήσει και πάλι σιγοκαίει μέσα του ζεσταίνοντας την καρδιά του.

Φτάνοντας στην Πέμπα, το δεύτερο σε μέγεθος νησί της Ζανζιβάρης θα συναντηθεί για τρίτη φορά με τον θείο του τον Ευάγγελο, έναν μονόχνοτο, ακοινώνητο και κλεισμένο στον εαυτό του άνθρωπο. Η ξενάγηση στην τεράστια φάρμα και η ενημέρωση για όλες τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα εντός της γίνεται άμεσα. Ο Χρήστος θα προσπαθήσει να δείξει τις ικανότητες του και θα καταφέρει να περάσει με επιτυχία την δοκιμαστική περίοδο. Όμως η δουλειά στη φάρμα κρύβει πολλά μυστικά κι εκπλήξεις αλλά και μια τεράστια πρόκληση για τον Χρήστο, ο οποίος θα έρθει αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που γνώριζε μέχρι τότε....

Πρόκειται για ένα ακόμη υπέροχο ανάγνωσμα δια χειρός Δημήτρη Βαγενά. Μια κατά βάθος κοινωνική ιστορία που θα διατηρήσει το ενδιαφέρον σας αμείωτο από την αρχή έως το τέλος! Οι γλαφυρές περιγραφές του συγγραφέα γεμίζουν την ψυχή του αναγνώστη με εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα! Το ταξίδι στην άγνωστη μα πανέμορφη Ζανζιβάρη θα σας παρασύρει! Η περιπέτεια του πρωταγωνιστή θα σας γεμίσει αγωνία! Το μυστήριο είναι διάχυτο από την στιγμή που ο Χρήστος θα πατήσει το πόδι του στην φυτεία του θείου του και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν πολλοί...

Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο απόλαυσα πραγματικά και σας προτείνω!!!




Θεανώ Κωνσταντοπούλου 


Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021

Φυγή στο ανέφικτο

 

Από μικρός έψαχνα στα βιβλία και τις ταινίες ένα τρόπο να ξεφύγω από αυτόν τον κόσμο, να περάσω σε άλλες διαστάσεις, σε άλλα σύμπαντα. Μου άρεσε πολύ να ανατρέχω στις γραμμές ενός βιβλίου και διαβάζοντάς το να σχηματίζω στο μυαλό μου τους χαρακτήρες και τα σκηνικά όπως εγώ τα ήθελα, άφηνα τη φαντασία μου να οργιάζει. Πολλές φορές έβαζα και τον εαυτό μου στη θέση του ήρωα, συνήθως σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έψαχναν τον ένα, τον εκλεκτό που θα τους λύτρωνε και θα έφερνε ξανά την πολυπόθητη ελευθερία. Φανταζόμουν ότι εγώ πάλευα με όλες μου τις δυνάμεις και έφερνα εις πέρας αυτό που όλοι νόμιζαν ακατόρθωτο.

Αυτό βέβαια γινόταν σε μικρή ηλικία απλά για να ικανοποιήσω τη τρέλα μου, ας το πω έτσι. Μεγαλώνοντας όμως, μετατράπηκε περισσότερο σε ανάγκη από την άποψη ότι προσπαθούσα έτσι να ξεφύγω, έστω και για λίγο, από την ασχήμια του κόσμου που ζούμε. Ήταν μία ανάγκη απόδρασης, όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο ίδιος ο Χρήστος Ντικμπασάνης στον πρόλογο της ποιητικής. Βέβαια, όπως λέει και πάλι ο ίδιος και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του, πολλές φορές η σημερινή πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε φαντασία με όλα αυτά που βλέπουμε τριγύρω μας να συμβαίνουν αλλά όσο περίεργα πιστεύω και να γίνουν τα πράγματα σε αυτόν τον πλανήτη θα υπάρχει πάντα μια διέξοδος, κρυμμένη στις σελίδες ενός καλού βιβλίου ή στα πλάνα μιας καλής ταινίας.

 

Απόσπασμα 1:

Φοβήθηκα το μονοπάτι των άστρων και χάθηκα / ανάμεσα στους κομήτες και τις σκουληκότρυπες / του ενδότερου εγώ μου / Πιο ψηλά τρόμαξα να πετάξω / Στα χαμηλά κείμαι κι ας μην το θέλω / Στο άπειρο των πόθων μου / ντρέπομαι να ξανοιχτώ

Βρισκόμενος λοιπόν σ’ αυτή την ανάγκη, της φυγής και αδυνατώντας πολλές φορές, λόγω του κλειστού μου χαρακτήρα να υπερνικήσω τους φόβους μου και να αναζητήσω καινούργιες εμπειρίες, μένοντας στη σιγουριά του ήδη κεκτημένου, έβρισκα παρηγοριά στις αναμνήσεις μου. Μέσα λοιπόν από ένα κράμα φαντασίας και νοσταλγίας, κατάφερνα να ξεφύγω από τη γκρίζα απόχρωση που με περιέβαλλε και να ταξιδέψω. Το γεγονός αυτό βέβαια έκρυβε και τον κίνδυνο της μοναξιάς, η οποία όμως μοναξιά ήταν και γιατρικό πολλές φορές. Το να μπορέσω για λίγα λεπτά να είμαι μόνος με τον εαυτό μου, μπορούσε να επουλώσει την οποιαδήποτε πληγή, μέσα από περισυλλογή και ενδοσκόπηση.

 

Απόσπασμα 2:

Στο γκρίζο χαμόγελο κάποιου πλανήτη / νοστάλγησα τη συντροφιά σου / Στις αστρικές μου νύχτες / το γαληνεμένο σου γαλάζιο πόθησα / Στο κοίταγμα μιας φωτογραφίας σου / ένιωσα τη μολυσμένη μοναξιά σου / θάλασσα της υδρογείου

Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι αυτή η δισυπόστατη φύση της μοναξιάς, είναι και αυτή που της δίνει τον χαρακτήρα της και που κάνει τους περισσότερους από εμάς, αν όχι όλους, να τη λατρεύουμε και να τη μισούμε ταυτόχρονα, να την αποφεύγουμε και να την αποζητούμε. Και ο λόγος ακριβώς ότι αρκετές φορές μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας και κάνουμε αυτή τη βαθιά συζήτηση που μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε μαζί του, είναι και αυτό που μας κάνει καλύτερους. Αν φυσικά το χρησιμοποιούμε για αυτόν τον λόγο.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε, να προχωρήσουμε μπροστά και να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο όπου η ανάγκη της διαφυγής δεν θα ικανοποιείτε μόνο από τη φαντασία μας αλλά προπάντων, από τη πραγματικότητα. Και τα μικρά και όμορφα που συναντάμε σήμερα σπάνια στο δρόμο μας, θα μπορέσουν να  μεγαλώσουν και να γίνουν έτσι κάτι το σύνηθες, κάτι το καθημερινό.  

 

Απόσπασμα 3:

Κάποιος θα γνωρίζει για εμάς / στα χρόνια που θα ‘ρθουν, αγαπημένη / Άφησέ τον να πει πως η τέχνη της αγάπης σου / ήταν ξέσπασμα θεϊκού αρώματος / από φρεσκοκομμένα κλαδιά παράξενων φυτών

Η “Φυγή στο ανέφικτο” του Χρήστου Ντικμπασάνη με βοήθησε να δω με άλλο μάτι την επιστημονική φαντασία. Μία όψη που για να πω την αλήθεια μου μέχρι τώρα θαύμαζα στις ταινίες αλλά δεν πλησίαζα και πολύ στη λογοτεχνία. Κι αυτό όχι γιατί δεν μου άρεσε ως είδος αλλά περισσότερο θα έλεγα για το ότι δεν καταλάβαινα συνήθως το τι κρυβόταν από πίσω, το μήνυμα που ήθελε ο συγγραφέας να μου περάσει μέσα από τα λεγόμενά του. Απέκτησα λοιπόν μία νέα οπτική όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος και σε αυτό με βοήθησε αρκετά η συγκεκριμένη ποιητική, κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω ότι η φαντασία κρύβεται παντού, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα. Και είναι αναμφισβήτητα ένας από τους κινητήριους μοχλούς του σήμερα για να μπορέσει να φτάσει στο αύριο.

 

Βιογραφικό:

Ο Χρήστος Ντικμπασάνης είναι καθηγητής, ποιητής, συγγραφέας και μελετητής των θρησκειών. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1961, όπου και τελείωσε τη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Θρησκειολογία και υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Δυτικής Μακεδονίας.

Από το 1989, χρονιά που εργάστηκε σε ραδιοφωνικό σταθμό της συμπρωτεύουσας, αρθρογραφεί τακτικά στον ειδικό, κυρίως, τύπο και έχει διατελέσει υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Θεσσαλονίκης (Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Θ.). Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά: Γεύση, Επιστήμη & Τεχνολογία, Βιβλίο & Μedia, Information, Tουριστική Αγορά, Γαιόραμα, Εδώ Ελλάδα (περιοδικό για την ομογένεια, όπου διετέλεσε και αρχισυντάκτης), Τρίτο Μάτι, Ανιχνεύσεις, Άβατον, Strange, Μυστική Ελλάδα, Ζενίθ κ.ά.

Γράφει ποίηση, δοκίμια και μελέτες. Ποιήματά του έχουν παρουσιαστεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Επίσης, έχει συμπεριληφθεί στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων Χάρη Πάτση. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές και βιβλία: Ο Υπομνήμων (ποιήματα) 1984, Απόδραση στην Πολιτεία του Ανθρώπου (μελέτη) 1986, Θρύψαλα Από Πράσινο Γαλαξία (ποιήματα) 1991, Συναυλία στην Άκρη της Νύχτας (ποιήματα) 1994, Οφιολατρεία -Η Λατρεία του Μεγάλου Φιδιού (δοκίμιο) 2002, Η Αναρρίχηση του Τείχους (ποιήματα) 2002, Ηθοκυβερνητική: Ο Δρόμος προς τον Μετάνθρωπο (δοκίμιο) 2003, Απόκρυφος Αδάμ: Ο Άνθρωπος των Γνωστικών Κειμένων στο Πέρασμα των Χρόνων (δοκίμιο) 2003, Τέρατα και Δράκοι (δοκίμιο) 2011, Η Αποστροφή και το Προσκύνημα -Τα Ποιήματα του Χάους (ποιήματα) 2011, Ζώα-θεοί, Ζώα Ιερά (δοκίμιο) 2012, Νόγκα -Το Ξύπνημα του Εφιάλτη (μυθιστόρημα) 2017. Έχει συμμετάσχει με κείμενά του στα συλλογικά έργα: Ιστορία του Μέλλοντος, Ο Μαγικός Κόσμος των Ονείρων, Τα Μυστήρια του Χρόνου, Παράδεισος και Κόλαση, Μυστικά της Διατροφής, Ο Άγνωστος Μέγας Αλέξανδρος, Μυστική Τεχνολογία κ.ά.

Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ.) με έδρα την Αθήνα και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (Ε.Λ.ΘΕ.). Η ζωή και το έργο του εμπνέονται πάντα από τη μεγάλη αγάπη του προς τον άνθρωπο, τη φύση, την ανθρωπολογία, τη μυθολογία και ιδιαίτερα την έρευνα της ιστορίας των θρησκειών και των άλλων κλάδων της θρησκειολογίας. Επιπλέον έχει τιμηθεί μέσα στο 2003 με τρία σημαντικά βραβεία: το βραβείο του Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας για την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα, τον Α΄ Έπαινο στον 3ο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης, που διεξήχθη στο Μόναχο και τον Α΄ Έπαινο στον Η΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Κούρος Ευρωπού», που διεξήχθη στο Κιλκίς από την Μ.Κ.Ε. «Τέχνη» και το Υπουργείο Πολιτισμού.

 

Περίληψη:

Αγωνίστηκα για λάθος υποθέσεις

Επένδυσα βιαστικά

σ’ έναν πλανήτη που δε μου ανήκει

Την υγεία μου χάλασα τ’ όνομά μου

Τα νιάτα μου σύρθηκαν αιμόφυρτα

στη μέση του δρόμου

Ανάμεσα από σαρκοφάγα φυτά

κι ανήλεα βαλτοτόπια

το τέλος των άπιαστων ονείρων μου προείδα

 

Τώρα στα προπύλαια των εξήντα μου χρόνων

ζω σ’ έναν απόμερο πλανήτη του σύμπαντος

Ψηλαφώ τις μνήμες ηρωικών μαχών

κι ημερών γεμάτων φωτιά και προσδοκία

για ένα μέλλον εξαγνισμένο

 

Ονειρικός ταξιδευτής απόμακρος καταμεσής του δρόμου

 

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Φυγή στο ανέφικτο

Συγγραφέας: Χρήστος Ντικμπασάνης

Εκδόσεις: Βακχικόν

Ημερομηνία έκδοσης: 2020

Αριθμός σελίδων: 84


Για την ομάδα του Authoring Melodies 

Δημήτρης Μπονόβας 


Αναγκαστική νοσταλγία!



 

Σύμφωνα με τη σύγχρονη ψυχολογία, ανατρέχοντας στο παρελθόν, μάς δίδεται η δυνατότητα να γεμίσουμε το «ενεργειακό μας ρεζερβουάρ». Βασική προϋπόθεση όμως γι’ αυτήν τη «δυνατότητα επιστροφής», είναι να μην μένουμε παθητικά προσκολλημένοι εκεί. Ήτοι, στην εξιδανίκευση και στη φαντασίωση τού παρελθόντος, το οποίο μερικές φορές μπορεί να λειτουργεί(γήσει) είτε σαν παραμορφωτικός καθρέφτης είτε σαν μεγεθυντικός φακός!

Απ’ την άλλη, όταν κοιτάμε τούς ανθρώπους στα μάτια, είναι σα να βλέπουμε τον εαυτόν μας σε...αντικατοπτρισμό. Συνήθως μάς δείχνουν αυτό που έχουμε μέσα μας! Γι’ αυτό κι όταν αισθανόμαστε θαυμασμό για κάτι, που φέρει κάποιος άλλος είναι γιατί το αναγνωρίζουμε, ως οικείο. Ενώ όταν κατηγορούμε τον άλλον είναι γιατί, στην πραγματικότητα, μάς δείχνει κάτι που δεν θέλουμε ν’ αντιμετωπίσουμε. Έτσι, όταν αποστρέφουμε το βλέμμα μας, μοιάζει σα ν’ απαρνιόμαστε ένα κομμάτι τού εαυτού μας! Αναγκαστική νοσταλγία, η οποία από μόνη της εμπεριέχει μία γλυκόπικρη αίσθηση.

Νόστος + Άλγος = Επιστροφή + Πόνος.

Επιστροφή, που κατά βάση σημαίνει προσδοκία για κάτι που ίσως και να μην ευοδωθεί ποτέ! Πόνος για όσα/όσους πέρασαν και χάθηκαν(;) ή και για το χρόνο, που έφυγε, ανεπιστρεπτί...Παράλληλα συναισθήματα!


Νάσσος Μωραΐτης 


Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

Απογευματινό τσάι

 


Τα σύννεφα κυνηγούν

της μέρας το φευγάτο φίλημα

σκυφτοί  ώμοι ανήμποροι

το βάρος του δειλινού να σηκώσουν,

το απογευματινό τσάι μου

κρύωσε στη μοναξιά του

Το βράδυ θα λυγίσω

στης μετάνοιας τον σκληρό έλεγχο

πάλι μέσα στο σκληρό πετσί

του ρόλου μου θα κρυφτώ

θα μείνει μόνο μια σιωπή μετέωρη

να αναμασά της ευτυχίας τα ψίχουλα


Αδελαίδα Παπαγεωργίου


Μαργκώ

 

Η αγάπη μου για την λογοτεχνία γεννήθηκε εδώ και αρκετά χρόνια βαθιά μέσα στην καρδιά μου κι έκτοτε μου έχει προσφέρει πολλές γνώσεις και πολύ δυνατά συναισθήματα. Εκτιμώ και θαυμάζω απεριόριστα τους συγγραφείς για την αστείρευτη φαντασία τους και την ικανότητά τους να μας προσφέρουν μοναδικές στιγμές. Προσωπικά ανήκω στους αναγνώστες εκείνους που για να επιλέξουν το επόμενο αναγνωστικό τους ταξίδι διαβάζουν αρχικά την υπόθεση στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου αναζητώντας κάτι που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον τους αλλά που θέλουν ταυτόχρονα να κοσμεί το βιβλίο ένα εξώφυλλο που να αιχμαλωτίζει την προσοχή τους. Το καινούργιο βιβλίο της κυρίας Άννας Γαλανού με τίτλο "Μαργκώ" έχει και τα δυο αυτά στοιχεία.

Θα ξεκινήσω με το υπέροχο εξώφυλλο του. Μια νέα, πολύ όμορφη κοπέλα μαγνητίζει με το διαπεραστικό της βλέμμα. Η Μαργκώ. Η αθωότητα και η καθαρότητα της ψυχής της αντικατοπτρίζονται στα μάτια της. Τι κρύβει μέσα στην ψυχή της; Ποιες σκέψεις απασχολούν το μυαλό της; Ο αναγνώστης δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στο παρακλητικό της βλέμμα να διαβάσει την ιστορία της, ένα συναρπαστικό παιχνίδι πεπρωμένου...

Στον Φραγκομαχαλά της Σμύρνης ζει μια Γαλλίδα κεντήστρα, η Λίλη, με την κόρη της, Μαργκώ. Η τελευταία θα οδηγηθεί σε μια απόφαση - καταλύτη για την πορεία της ζωής της. Στην τρυφερή ηλικία των δεκαέξι χρόνων θα δεχτεί να παντρευτεί τον Ασημάκη Αγγελίδη, έναν μεσήλικα πάμπλουτο τραπεζίτη αφήνοντας άφωνη την αστική Σμύρνη του 1918. Ο γάμος της θα γκρεμίσει ένα - ένα όλα τα όνειρά της... Το χαρούμενο κορίτσι θα μετατραπεί μέρα με την ημέρα σε μια θλιμμένη γυναίκα παγιδευμένη σε μια ανυπόφορη κι αδιέξοδη ζωή... Η καταπίεση, η ψυχολογική και σωματική κακοποίηση και η αποστέρηση της μάνας θ' ανοίξουν μια βαθιά πληγή στην καρδιά της που δεν σταματά λεπτό να αιμορραγεί...

Όταν η Μαργκώ θ' αναγκαστεί λίγο πριν την Καταστροφή του '22 να ακολουθήσει τον σύζυγό της στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, θα γνωρίσει τον πραγματικό εφιάλτη. Η ζωή της θα μετατραπεί από την πρώτη κιόλας στιγμή σε μια πύρινη κόλαση που θα καίει σιγά - σιγά την ύπαρξή της. Οι προσβολές, η περιθωριοποίηση, οι εξευτελισμοί και η απαξίωση της οικογένειας του Ασημάκη θα την ισοπεδώσουν. Η Μαργκώ όμως θα υπομείνει στωικά το μαρτύριό της ελπίζοντας να έρθει η πολυπόθητη λύτρωση.

"Γιατί δεν με διώχνουν, γιατί πρέπει να υπομένω όλο αυτό το βασανιστήριο;"

Συνταρακτικές εξελίξεις θα οδηγήσουν τα βήματά της στο Παρίσι το 1926. Εκεί, μόνη και χωρίς χρήματα θα προσπαθήσει να εντοπίσει την μητέρα της, τα ίχνη της οποίας αγνοούνται τα τελευταία τρία χρόνια. Η ανησυχία έχει φωλιάσει για τα καλά μέσα της και κατατρώει την ψυχή της... Στο Παρίσι θα βρεθούν στο δρόμο της δύο άντρες που θα την διεκδικήσουν με πάθος. Ο Στεφάν είναι δικηγόρος, ιδιαίτερα συγκρατημένος κι επιφυλακτικός. Ο Φιλίπ είναι γιατρός, χειμαρρώδης κι εξαιρετικά εξωστρεφής. Η απειρία της και η ανάγκη να γνωρίσει τον έρωτα θα την οδηγήσουν στη λάθος επιλογή, μια επιλογή που θα καθορίσει την μετέπειτα πορεία της ζωής της.

Η Μαργκώ θα δεχτεί να ακολουθήσει τον έρωτα της στην Αθήνα κυριευμένη από αγωνία και ανησυχία για το άγνωστο που ανοίγεται μπροστά της. Θα βρεθεί αντιμέτωπη για ακόμη μια φορά μ' ένα αδιέξοδο. Θα βιώσει την απόλυτη κατάπτωση, έναν αργό καθημερινό θάνατο και θ' αναγκαστεί να παλέψει με όλες της τις δυνάμεις για να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της αλλά και να σώσει την ίδια τη ζωή της.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με καταιγιστική πλοκή που θα σας παρασύρει! Οι αλλεπάλληλες ανατροπές τροφοδοτούν συνεχώς την καρδιά του αναγνώστη με πολύ μεγάλα κύματα αγωνίας και πολύ δυνατά συναισθήματα. Οι γλαφυρές περιγραφές της κ.Άννας Γαλανού ζωντανεύουν περασμένες εποχές κι αιχμαλωτίζουν το ενδιαφέρον. Οι ήρωες είναι όλοι ανεξαιρέτως αριστοτεχνικά δουλεμένοι και καθ' όλα ικανοί να προκαλέσουν την συμπάθεια ή την αντιπάθεια του αναγνώστη.

Στο επίκεντρο η Μαργκώ. Η πολύπαθη ζωή της συγκλονίζει. Μια κοπέλα που μεγάλωσε με αγάπη και κατανόηση θα κληθεί ν' αντιμετωπίσει ποικίλες κακουχίες και θ' αποδειχθεί αληθινή αγωνίστρια. Η δύναμη της ψυχής της δεν μπορεί πάρα να συγκινήσει όποιον επιλέξει να διαβάσει την ιστορία της.

Η συγγραφέας κατόρθωσε να μας προσφέρει μια καθηλωτική ιστορία που δεν μένει ανεπηρέαστη από τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Ο Μεγάλος Πόλεμος, η Επανάσταση των Μπολσεβίκων, η απόβαση του ελληνικού στρατού στην Σμύρνη, η Καταστροφή του '22, η γαλλική κατοχή στην Αλγερία αλλά και το Κραχ του '29 ζωντανεύουν στις σελίδες του βιβλίου και συγκλονίζουν.

Ένας πράγμα είναι σίγουρο :  θα αγαπήσετε την Μαργκώ, θα την συμπονήσετε και θα ευχηθείτε να βρει επιτέλους την γαλήνη στην ψυχή της. Και μην ξεχνάτε ποτέ πως..

"Πολλές φορές, στην ανάγκη του άλλου, οι άνθρωποι γίνονται σκληροί και δεν τους περισσεύουν ούτε τα αισθήματα ούτε η συμπόνοια."

Ακόμα πως..

"Η αγάπη δεν μπαίνει σε καντάρια, δεν μετριέται και δεν ζυγίζεται."

Και τέλος πως..

"Κάποια στιγμή οι μάσκες πέφτουν... Γιατί η αλήθεια έχει μόνο ένα πρόσωπο..."

Η “Μαργκώ" είναι ένα βιβλίο που σίγουρα σας προτείνω ανεπιφύλακτα!! Πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα!!




Θεανώ Κωνσταντοπούλου 


Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2021

Finish

 


Φλυτζάνι παγωμένο η αγάπη,

πικρός ο καφές.

Παλιά, άθικτος ο κλειστός κύκλος του φλυτζανιού

και το στεφάνι!

Μόνο αγγελούδια χόρευαν στα χείλη,

σταλακτίτες ανάμνησης.

Τώρα, απ το παράθυρο

ο ήλιος μισός και στα σεντόνια,

τρύπια η δαντέλα.

Μαύρο κεφαλομάντηλο η χαρά,

σκόρπισαν τα παιδιά της.

Σοφία, Ελπίδα κι Αγάπη,

σκυθρωπά σχοινάκι παίζουν στου

Σαμψών τα ερείπια,

παγίδες καραδοκούν στα χαλάσματα.

Το ίδιο και στις αλάνες της μνήμης

που αν μέσα βυθιστείς,

μονο το σχοινί θα σε σώσει,

της κρεμάλας....

"Μα ήταν ήδη αργά"

διαλάλησαν οι φωνές των πετεινών

κι απ' τ' όνειρο ξύπνησα.

Πικρός ο καφές,

κατακάθι στα ματόκλαδα.

"Γρήγορα τρέξε!"

φώναξε  ο γυμναστής Γεροχρόνος.

Μπορείς!

Στο FINISH προλαβαίνεις να κερδίσεις τη ζωη!


Χρύσα Νικολάκη


Γιώργος Παναγιωτίδης - Δημιουργική γραφή και λογοτεχνία

 

Το βιβλίο Δημιουργική Γραφή και Λογοτεχνία του Γιώργου Παναγιωτίδη αποτελεί, από τη μια πλευρά χρηστικό εγχειρίδιο τόσο για τους φοιτητές των Μεταπτυχιακών Προγραμμάτων Σπουδών της Δημιουργικής Γραφής στα ελληνικά Πανεπιστήμια, όσο και για τους ερευνητές και μελετητές του ομόλογου πεδίου, αλλά και για τους κριτικούς της λογοτεχνίας. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν, σήμερα, η έννοια Δημιουργική Γραφή είναι τόσο «κακοποιημένη» από ανθρώπους που, ενώ δεν γνωρίζουν τι είναι και ποιο είναι το αντικείμενό της, τη διδάσκουν.

Από την άλλη πλευρά, το βιβλίο είναι εξαιρετικά χρήσιμο και στον ίδιο τον αναγνώστη, αφού αναδεικνύονται θεωρητικά ζητούμενα και όψεις της λογοτεχνικής θεωρίας και κριτικής με εύληπτο και κατανοητό τρόπο, με παραδείγματα, δηλαδή, και αναφορές σε διάφορα κείμενα της λογοτεχνικής παραγωγής των καιρών μας.

Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης ο συγγραφέας καταθέτει μια ολοκληρωμένη και επιστημονικά ενημερωμένη ανάλυση μιας συγγραφικής μεθόδου και περιπέτειας, αφού ο ίδιος αυτοπαρατηρείται, αυτοελέγχεται και αυτοαξιολογείται. Το βιβλίο προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον κυρίως ως προς το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένας συγγραφέας καταθέτει τόσο ανοιχτά στους αναγνώστες τη συγγραφική και δημιουργική του περιπλάνηση. Και στον ελληνικό χώρο σπανίζουν ή, ακριβέστερα, απουσιάζουν τέτοιου τύπου αυτοαναφορικά κείμενα.

 

Ο Γιώργος Παναγιωτίδης, ποιητής και πεζογράφος, γεννήθηκε το 1965 στην Αλεξανδρούπολη. Μέντοράς του υπήρξε ο υπερρεαλιστής ποιητής Θανάσης Τζούλης. Σπούδασε Παιδαγωγικά, είναι διδάκτορας στη Δημιουργική Γραφή και διδάσκει στα αντίστοιχα Μεταπτυχιακά Προγράμματα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Συνεργάστηκε με το λογοτεχνικό περιοδικό Μανδραγόρας απ’ όπου παρουσίαζε κυρίως ποιητές. Το ίδιο έκανε και στο Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας. Το μυθιστόρημά του Ερώτων και Αοράτων διακρίθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω το 2008. Το βιβλίο του Γιώργος Σεφέρης – Βίος και παρωδία βρέθηκε στη μικρή λίστα για τα Βραβεία Δοκιμίου του περιοδικού Αναγνώστης το 2015. Έχει μεταφράσει και κυκλοφορήσει την έκδοση Ελίζαμπεθ Μπίσοπ – Ποιήματα. Το μυθιστόρημά του Ίσος Ιησούς, είναι το πρώτο στην Ελλάδα που αποτελεί μέρος διδακτορικής διατριβής στη Δημιουργική Γραφή. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικούς τόμους και σε λογοτεχνικά, έντυπα και ηλεκτρονικά, περιοδικά.




Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Στέλλα Πετρίδου

 

“Ερωτευτείτε, Γιατί Έτσι Μόνο Δίνετε Νόημα Στη Ζωή Σας!”. Αυτή είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις που χρησιμοποιεί η σημερινή μας καλεσμένη, διότι ο ερωτισμός και ο ρομαντισμός που κατοικεί μέσα της βρίσκει αποκούμπι στο χαρτί σε κάθε ευκαιρία. Με μια πληθώρα αξιόλογων έργων, ποιητικών συλλογών, μουσικών δίσκων και ενός μυθιστορήματος, έρχεται ξανά να μας παρουσιάσει την καινούρια της ποιητική συλλογή, που τη συντροφεύει με ένα μουσικό cd. Ο λόγος γίνεται για την ποιήτρια και στιχουργό Στέλλα Πετρίδου, η οποία σήμερα θα μας πάρει απ' το χέρι και θα μας ξεναγήσει στον δικό της καλλιτεχνικό κόσμο.

 

Στέλλα, καλώς βρεθήκαμε.

 

1) Η ποίηση για σένα, καθώς και η στιχουργική, τα τελευταία χρόνια παίζουν έναν σπουδαίο ρόλο στη ζωή σου. Για ποιους λόγους, λοιπόν, έχεις αφιερωθεί σ' αυτή την τέχνη;

Σ.Π.: Θα έλεγα ότι οι τέχνες γενικότερα παίζουν σημαντικό ρόλο για μένα και όχι τα τελευταία μόνο χρόνια. Ανέκαθεν με θυμάμαι να καταπιάνομαι με κάτι δημιουργικό είτε αυτό ήταν πλεκτική, είτε ζωγραφική, είτε ξυλογλυπτική, είτε μουσική, είτε συγγραφή, είτε κάτι άλλο. Τα τελευταία χρόνια, φυσικά, όλη αυτή η ανησυχία εκδηλώθηκε έντονα προς τα έξω, λόγω του ότι πήρα την απόφαση να δημοσιεύσω μεγάλο μέρος από το έργο μου. Θεώρησα ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να κάνω αυτό το βήμα και σ’ αυτό με βοήθησαν σημαντικά και οι κατάλληλοι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου τη δεδομένη περίοδο, αλλά και οι συνθήκες της περιόδου αυτής που ήταν πολύ ευνοϊκές.

 

2) Τι είναι η ποίηση προσωπικά για σένα και τι ρόλο παίζει στη σημερινή εποχή; Έχει να μας προσφέρει κάτι ή είναι απλά μία ανάγκη του γράφοντος;

Σ.Π.: Με την ποίηση δε σώζει ο δημιουργός τον κόσμο. Κανείς δε μπορεί άλλωστε να το κάνει αυτό με λόγια, παρά μόνο με πράξεις. Ωστόσο, μπορεί με τις λέξεις του να προβληματίσει, να καυτηριάσει, να στοχοποιήσει, να συμβουλεύσει, να εξοργίσει, να ανατρέψει, να ωθήσει, να ενθαρρύνει τον αναγνώστη, ώστε έπειτα να επέλθει η δράση. Προσφέρει, επομένως, σημαντική βοήθεια στην διαμόρφωση συνειδήσεων και δεν είναι απλά ένα προϊόν ψυχαγωγίας ή μια απλή ανάγκη του γράφοντος. Καλύτερα θα λέγαμε ότι η ποίηση είναι το όπλο για να μπορέσει να πει κανείς αυτό που θέλει και να καταφέρει αυτό που θέλει με τη δύναμη των λέξεων.

 

3) Τα περισσότερα ποιήματά σου γνωρίζω ότι είναι εμπνευσμένα από διάφορες συγκυρίες της  ζωής σου και της καθημερινότητάς σου. Τι μπορεί, λοιπόν, να αποτελέσει έμπνευση για σένα; Έχεις γόνιμες ώρες δημιουργίας;

Σ.Π.: Πράγματι, η καθημερινότητά μου και τα βιώματά μου επιδρούν καθοριστικά στον τρόπο σκέψης και στον τρόπο έκφρασής μου. Εύλογο είναι πως και η θεματική μου είναι επηρεασμένη από γεγονότα που με στιγμάτισαν είτε αρνητικά είτε θετικά. Έγραψα για την αγάπη, γιατί τη βίωσα ως το πιο όμορφο συναίσθημα, το πιο αληθινό, το πιο υπέροχο. Έγραψα για τον έρωτα, γιατί το βέλος του βρέθηκε πολλές φορές να στοχεύει στην καρδιά μου δημιουργώντας μου μεγάλη συναισθηματική αναστάτωση. Έγραψα για την προσφυγιά, γιατί την αντιμετώπισα κι εγώ προσωπικά ως εσωτερική μετανάστρια, λόγω σπουδών και λόγω δουλειάς, αλλά και ως λιμενικός και κάτοικος ακριτικής περιοχής, ερχόμενη καθημερινά αντιμέτωπη με την τραγική της όψη για χρόνια ολόκληρα. Έγραψα για τη ζωή των ναυτικών και για τον αποχωρισμό τους από τα συγγενικά τους πρόσωπα, γιατί έζησα την αγωνία τους, τον αγώνα τους, την πίκρα και τη στενοχώρια τους και εξακολουθώ και τα ζω όλα αυτά εργαζόμενη εδώ και χρόνια σε Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού, στις οποίες σπουδάζουν νέοι που ονειρεύονται το μέλλον τους στη θάλασσα και γεύονται για πρώτη φορά το επάγγελμα του ναυτικού ως εμπειρία. Έγραψα για την κατάρρευση των αξιών, γιατί βίωσα κι εγώ προσωπικά την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση, αλλά και την απανθρωπιά των λίγων που επιδιώκουν να βλάψουν και να καταπατήσουν τους πολλούς για χάρη των υλικών αγαθών και της κερδοσκοπίας. Έγραψα για τις ανυπόταχτες σκέψεις μου, γιατί ένιωσα να πνίγομαι από τη σιωπή που εγκλώβιζε τις λέξεις να ζωγραφίσουν τα αμέτρητα συναισθήματά μου. Και τέλος, έγραψα για τη μοναξιά, γιατί, ως άνθρωπος με τρομερές ανησυχίες, τη βίωσα και εξακολουθώ και τη βιώνω στο έπακρον. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, πως η ποίησή μου έχει να κάνει με τον εσωτερικό μου κόσμο. Αδυνατώ να γράψω για κάτι που δε με έχει αγγίξει ως άνθρωπο και που δε με αφορά. Η ποίηση είναι ξεγύμνωση της ψυχής του γράφοντος και για το λόγο αυτό οφείλει να την υπηρετεί πιστά, προκειμένου να εξασφαλίζει την αλήθεια της. Συγκεκριμένες ώρες γραφής για μένα δεν υπάρχουν. Αστραπιαία και εντελώς άξαφνα έρχονται οι σκέψεις και με κατακλύζουν κι αυτό που έχω να κάνω έπειτα εγώ ως δημιουργός είναι να τις καταγράψω τη δεδομένη στιγμή στο χαρτί, διαφορετικά χάνονται.


4) Πέραν της ποιήσεως και της συγγραφής, ενεργό ρόλο στη ζωή σου παίζει και η μουσική. Κι εσύ σαν στιχουργός αλλά και σαν μουσικοσυνθέτης σε κάποια τραγούδια, έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις αξιόλογα κομμάτια. Θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια γι' αυτά, και επίσης εάν πιστεύεις ότι η ποίηση και η μουσική είναι δύο αλληλεξαρτώμενες τέχνες.

Σ.Π.: Αγαπώ τη μουσική, όπως ακριβώς αγαπώ και την ποίηση. Δίνω μεγαλύτερη βαρύτητα στον στίχο, καθώς πιστεύω ότι η ψυχή χρειάζεται πρωτίστως τις λέξεις για να εξωτερικεύσει τις ανάγκες της κι έπειτα για να γαληνέψει. Η μουσική έρχεται ως φυσική απόρροια μιας στιγμής που επιθυμεί να επαναληφθεί τραγουδιστά για να εισχωρήσει αποτελεσματικότερα στην ψυχή κι άλλων ανθρώπων. Ο συνδυασμός ποίησης και μουσικής είναι, φυσικά, μοναδικός. Μαγεύει νου και ψυχή, καθηλώνει το σώμα και παρασύρει το πνεύμα σε μονοπάτια ονείρου. Αυτά τα μονοπάτια επιθυμώ να διαβώ κι εγώ επιχειρώντας να συνδυάσω τις δυο μου αγάπες. Με υπευθυνότητα και σεβασμό σε αυτό που κάνω, δίνω τον καλύτερό μου εαυτό και στο στίχο, αλλά και στη μουσική. Απαιτώ το τελικό αποτέλεσμα να ικανοποιεί αρχικά εμένα ως δημιουργό κι όταν αυτό επιτευχθεί, τότε και μόνο τότε επιτρέπω στον εαυτό μου να το προβάλει προς τα έξω. Τώρα, σε αυτό που με ρωτάς, αν είναι αλληλεξαρτώμενες τέχνες, θα σου πω όχι. Μπορεί η μια να επιβιώσει χωρίς την άλλη. Άλλωστε, παρατηρούμε να συμβαίνει συχνά αυτό. Όταν, όμως, επέρχεται η ένωσή τους σε ανύποπτη στιγμή, τότε η αύρα τους φτερουγίζει και το αποτέλεσμα για όλους εμάς που τη γευόμαστε είναι μοναδικό.

 

5) Θα ήθελα να κάνεις μια σύντομη ανασκόπηση στο συγγραφικό σου έργο και να μας συστήσεις τις δημιουργίες σου.

Σ.Π.: Είμαι ένας άνθρωπος που επιθυμώ να εξωτερικεύω τα συναισθήματα και τις ανησυχίες μου χρησιμοποιώντας τους στίχους. Για το λόγο αυτό μετράω έως τώρα εννέα ποιητικές συλλογές, εκ των οποίων οι έξι είναι και μουσικές.

Η πρώτη μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Μίλα μου γι’ αγάπη» που κυκλοφόρησε το Σεπτέμβρη του 2015 από τις εκδόσεις «άλφα πι» και, όπως μαρτυρεί και ο τίτλος της, η θεματική της έχει να κάνει με το συναίσθημα της αγάπης και με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η δεύτερή μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Αποχωρισμός» και κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2016 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Συνοδεύεται με μουσικό άλμπουμ που περιλαμβάνει το ομώνυμο τραγούδι της συλλογής και είναι αφιερωμένη στη ναυτομάνα Αιγνούσα, αυτή την ηρωίδα μάνα, που ξεπροβοδεί το παιδί της την ώρα που εκείνο φεύγει με το πλοίο για τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής.

Η τρίτη μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Προσφυγιά» και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2016 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Συνοδεύεται κι αυτή με μουσικό άλμπουμ, που περιλαμβάνει το τραγούδι «Στη γη την ξένη». Πρόκειται για μια συλλογή που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της κοινωνίας μας, καθώς κάνει λόγο για τη σύγχρονη μάστιγα της προσφυγιάς, για τις επιπτώσεις που έχει αυτή στις ζωές των ανθρώπων που παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, αλλά και για τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβουν τα κίνητρά της.

Η τέταρτή μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Θάλασσα κι Ουρανός» και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2017 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Συνοδεύεται με μουσικό άλμπουμ που περιλαμβάνει δέκα ναυτικά τραγούδια. Η συλλογή αυτή είναι αφιερωμένη στους Έλληνες ναυτικούς και για το λόγο αυτό τα ποιήματά της περιγράφουν σχεδόν όλα τα στάδια της ζωής ενός ναυτικού, στα οποία παρελαύνουν συναισθήματα χαράς, αγάπης, πόνου, μοναξιάς, νοσταλγίας.

Η πέμπτη μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Ο καιρός» και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2017 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Συνοδεύεται επίσης με μουσικό άλμπουμ που περιλαμβάνει πέντε τραγούδια. Η συλλογή κάνει λόγο για τις πανανθρώπινες αξίες που διαρκώς καταρρέουν, καθώς τα πάντα κυριεύει το χρήμα ως ύψιστη δύναμη, ως νέα Θεότητα, ως πρώτη αξία.

Η έκτη μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Έρωτας είναι» και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2018 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Συνοδεύεται με μουσικό άλμπουμ που περιλαμβάνει δώδεκα ερωτικά τραγούδια. Πρόκειται για μια συλλογή, που υμνεί τον έρωτα και που τον θέτει εκεί που πραγματικά του αξίζει, ώστε να αποτελεί πόλο έλξης για τον άνθρωπο, πηγή ζωής, έμπνευσης, χαράς, δημιουργίας.

Η έβδομή μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Ανυπόταχτες σκέψεις, 151 χαϊκού» και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2019 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Περιέχει 151 χαϊκού μου, στα οποία εκτός από διάσπαρτα στοιχεία της φύσης περιγράφονται και στιγμιαίες μου εμπειρίες, εικόνες αισθήσεων, καθώς και συναισθήματά, που επιχειρώ να μεταφέρω και να εδραιώσω στις συνειδήσεις των αναγνωστών μου.

Η όγδοή μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Αύγουστος, ποίηση σε μορφή τάνκα» και κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2020 από τις εκδόσεις «άλφα πι». Στη συλλογή αυτή η θεματολογία των εκατό συνολικά τάνκα αφορά τον έρωτα που παρήλθε οριστικά αφήνοντας μια πικρή γεύση στο παρόν και προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα πόνου, νοσταλγίας, μοναξιάς, αλλά και ελπίδας για μια πιθανή μελλοντική του αναθέρμανση.

Η ένατή μου ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Έλα ξανά» και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2020 από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Συνοδεύεται με μουσικό άλμπουμ που περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια. Η συλλογή είναι αφιερωμένη στο συναίσθημα της μοναξιάς. Τα ποιήματά της έρχονται να συντροφεύσουν αναγνώστες κι ακροατές, να τους ταξιδέψουν και να τους κάνουν να ονειρευτούν έναν κόσμο διαφορετικό, γεμάτο ελπίδα, αγάπη, φως κι ευτυχία.

Εκτός από τις ποιητικές μου συλλογές έχω εκδώσει και ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Η αγάπη μπορεί» που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2019 από τις εκδόσεις «Ελκυστής». Πρόκειται για έναν συγκλονιστικό μονόλογο της κεντρικής ηρωίδας του βιβλίου, που στόχο έχει να αναδείξει τη δύναμη της αγάπης, εκείνης, που μπορεί όλα να τα υπομείνει, όλα να τα ανατρέψει και εν τέλει όλα να τα νικήσει.

Εκτός από τις προσωπικές μου ποιητικές συλλογές, συμμετέχω και σε τριάντα συλλογικά έργα με ποιήματά μου, διαφόρων εκδοτικών οίκων.

 

6) Πρόσφατα, λοιπόν, κυκλοφόρησε η νέα σου ποιητική και μουσική συλλογή από τις εκδόσεις «Βακχικόν» που φέρει τον τίτλο «Έλα Ξανά». Μίλησέ μας λίγο περισσότερο γι’ αυτή.

Σ.Π.: Πρόκειται για μια συλλογή που, όπως είπα και πριν, είναι αφιερωμένη στο συναίσθημα της μοναξιάς. Επέλεξα να γράψω αυτή τη φορά για τη μοναξιά, γιατί θεωρώ πως είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα τείνει να κυριεύσει στο σύνολό της την ανθρώπινη ύπαρξη και να την οδηγήσει στη σταδιακή της κατάρρευση και εξαθλίωση. Η σημερινή της όψη είναι αναμφισβήτητα αποκαρδιωτική. Ο άνθρωπος κυνηγώντας το ασήμαντο και το εφήμερο ξέχασε να δίνει σημασία στο σημαντικό και στο αιώνιο. Αποτέλεσμα η αποξένωση και η δυστυχία του. Ο φόβος της έκθεσής του στην κοινωνία και η αποφυγή χλευασμού και εκμετάλλευσης τον οδήγησε στη χρήση της μάσκας. Υποκρισία η συνέπεια, δυσπιστία, απομόνωση, κενότητα. Η ευτυχία έχασε το νόημά της, η αγάπη στέρεψε κι έτσι επήλθε η δυστυχία και η ψυχρότητα στις καρδιές των ανθρώπων. Για όλα αυτά  κάνω λόγο στη νέα μου ποιητική και μουσική συλλογή, αφήνοντας ωστόσο ένα μικρό παράθυρο ελπίδας για να αναπνεύσει η συνείδηση και να ονειρευτεί ξανά την ευτυχία της κι εύχομαι να προβληματίσει αναγνώστες και ακροατές και να τους περάσει τα σωστά μηνύματα. Τα δεκατρία τραγούδια της συλλογής μου μιλούν επίσης για μοναξιά, αλλά και για έρωτα, πόνο, ελπίδα, όνειρα, αγώνα επιβίωσης και συντροφικότητα.

 

7) Θεωρώ ότι η ποίηση κρύβει από την φύση της έναν λυρισμό. Αυτός ήταν και ο λόγος που προχώρησες στην μελοποίηση των στίχων σου;

Σ.Π.: Τις περισσότερες φορές γράφω έμμετρα και ομοιοκατάληκτα. Οπότε φυσικό και επόμενο είναι να υπάρχει διάχυτη μια μουσικότητα στο στίχο μου. Και επειδή ο ρομαντισμός είναι αυτός που χαρακτηρίζει στο μεγαλύτερο μέρος τα ποιήματά μου, θεωρώ ότι ταιριάζει σε αρκετά από αυτά να εξελιχθούν σε τραγούδια. Επιλέγω λοιπόν κάθε φορά ορισμένα που μου αρέσουν περισσότερο και τα μελοποιώ, προκειμένου να τα συνοδεύσω μαζί με τα βιβλία μου.

 

8) Πως ένιωσες όταν άκουσες για πρώτη φορά τους στίχους σου μελοποιημένους; Ποια συναισθήματα σου γέννησε αυτό το άκουσμα;

Σ.Π.: Συγκίνηση, ανατριχίλα και ένα σωρό άλλα συναισθήματα που δεν περιγράφονται με λέξεις. Αξίζει όμως να τα ζήσεις και με το παραπάνω. Και νιώθω ευλογημένη που τα ένιωσα. Και γι’ αυτό άλλωστε συνεχίζω και δημιουργώ, για να ζήσω αυτά τα συναισθήματα ξανά και ξανά και ξανά!

 

9) Πιστεύεις πως είναι καλύτερα να συνεργάζεσαι με πολλούς μουσικούς ή θα προτιμούσες ένα και μόνο «μουσικό» ταίρι;

Σ.Π.: Έχω δοκιμάσει και τα δύο. Θεωρώ ότι με ανθρώπους που δένεσαι μουσικά και οδηγείσαι στο επιθυμητό μουσικό αποτέλεσμα δεν υπάρχει λόγος να μη συνεχίζεις τη συνεργασία μαζί τους. Ωστόσο επειδή μου αρέσει να ανοίγομαι και σε άλλα καλλιτεχνικά μονοπάτια και να κάνω καινούριες συνεργασίες κάθε φορά, αναζητώ και άλλα μουσικά ταίρια και όπου με βγάλει.

 

10) Υπάρχουν μελλοντικά σχέδια που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας; Σταματάς ποτέ να δημιουργείς;

Σ.Π.: Η δημιουργία δεν σταματάει ποτέ. Φυσικά και κάνω σχέδια για το μέλλον και ελπίζω κάποια στιγμή να τα πραγματοποιήσω. Θα σας πω μόνο ότι αυτό τον καιρό ασχολούμαι με την πειθαρχημένη ποίηση, την οποία επιχειρώ να υπηρετήσω πιστά, προκειμένου να καταφέρω κάποια στιγμή να σας την παρουσιάσω.

 

Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την όμορφη συζήτηση και σου ευχόμαστε να πορεύεσαι με υγεία και ευτυχία στην ζωή σου!


Σύντομο βιογραφικό

 

Η Στέλλα Πετρίδου κατάγεται από το Σκουτάρο της Λέσβου. Είναι απόφοιτος Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και της σχολής Δ.Υ.Λ.Σ. Σήμερα είναι εν ενεργεία Αξιωματικός του Λιμενικού και μητέρα τριών παιδιών.

Ασχολείται συστηματικά με την ποίηση και το μυθιστόρημα. Τα ποιήματά της μελοποιούνται από αξιόλογους μουσικούς και τα άλμπουμ  παρουσιάζονται ως ένθετα στις ποιητικές της συλλογές. Περιλαμβάνονται επίσης σε ανθολογίες, έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ για το έργο της, μουσικό και ποιητικό, έχει βραβευθεί και διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς.

Είναι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και δημιουργός της ιστοσελίδας www.texnesonline.gr.

Έχει εκδώσει εννιά ποιητικές συλλογές και ένα μυθιστόρημα.


Μάθετε περισσότερα για την Στέλλα εδώ :

Facebook

 

Για την ομάδα του Authoring Melodies

Βάσω Κανιώτη 


Στην όχθη

 


... Μείναμε αμίλητοι για λίγο...

Μας πήρε ο άνεμος στα χέρια του

...γεννήθηκε ένα φιλί στην όχθη...

 

Το θρόισμα των σιωπών ...

Οι χαμένες μας λέξεις

ματώνουν τα χείλη...

 

/Ασπρόμαυρη πόλη

Βουβή/

 

Μάτια περικυκλωμένα από βλέμματα

που δεν τα αφήνουν να κλείσουν...

Πόθος ασίγαστος να κάψω τις

γέφυρες της όρασης.

 

Αόρατοι να υπάρχουμε

στο φλοίσβισμα του γιαλού...


Μαρία Κλάψα