Κυριακή, 10 Μαΐου 2020

Τέχνη στα χρόνια του κορωνοϊού



Ανά τους αιώνες παλεύουμε για την αθανασία της τέχνης όποια κι αν είναι αυτή, όποιο είδος και να αγγίζει. Παλεύουμε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα που σιγοκαίει μέσα σε κάθε καλλιτεχνικό δημιούργημα και μας κρατάει συντροφιά στις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε. Και που αν είχε εκλείψει, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν το λιγότερο άσχημος…

Είναι πρόκληση το να πετύχει ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα. Όχι αδύνατο, αλλά σίγουρα όχι και εύκολο! Η σκληρή ύφεση των τελευταίων χρόνων, σε συνδυασμό με την έλλειψη πολυπολιτισμικής σκέψης, περιορίζει τη γενική κατανόηση και, κάποιες φορές, την υποστήριξη της τέχνης.

Όμως, αποτελεί παράλληλα έμπνευση να βλέπεις ανθρώπους να αγωνίζονται γι’ αυτό που πιστεύουν. Το να στοχεύεις συνειδητά στην αλλαγή ανεβάζει την ενέργεια, βοηθώντας στην επιβίωση της δημιουργικότητας. Αυτό δε σημαίνει ότι υπάρχει άμεση ευκαιρία για επιτυχία. 

Η τέχνη ποτέ δεν αποτελούσε εύκολο τρόπο βιοπορισμού, άσχετα από το τρέχον οικονομικό περιβάλλον. Η τέχνη μπορεί να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους και αν μη τι άλλο πρέπει να την αγγίζουμε με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, σε συνάρτηση με τις κυβερνητικές εξαγγελίες για τους καλλιτέχνες και τους χώρους πολιτισμού εν μέσω πανδημίας, οι οποίοι θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκουν στους πιο βαριά πληττόμενους, αποφασίσαμε να καλέσουμε κάποιους από αυτούς να μας πουν την άποψή τους. Να μας πουν αν πιστεύουν ότι καλώς ή κακώς πάρθηκαν τα συγκεκριμένα μέτρα, αν πιστεύουν ότι η πολιτεία στέκεται δίπλα τους ή απέναντί τους.


Η ερώτηση μας :  Πώς αντιλαμβάνεσαι την στάση της πολιτείας απέναντι στους καλλιτέχνες;

Σημείωση : Οι παρακάτω απόψεις καλλιτεχνών, δεν αποτελούν απόψεις του Authoring Melodies.

***

Η τέχνη στην Ελλάδα είναι ένα μάλλον παρεξηγημένο ζήτημα. Τόσο το κράτος όσο και η κοινή γνώμη πάντα έβλεπαν τους καλλιτέχνες σαν χομπίστες και τις τέχνες ως πάρεργο. Ως εκ τούτου νομίζω λίγοι ήταν όσοι εξεπλάγησαν από το χειρισμό του ζητήματος της υποχρεωτικής ανεργίας των μουσικών από την κυβέρνηση. Για μία ακόμη φορά το κράτος έσπευσε να μας αποδείξει ότι είμαστε περιττοί και η τέχνη είναι πολυτέλεια αφήνοντας έξω από οποιοδήποτε μέτρο στήριξης περισσότερους από 12000 εργαζομένους στο χώρο της τέχνης. Όσο για το αν υπάρχουν τρόποι να βιοποριστεί ένας "καλλιτεχνάνθρωπος" - ας μου επιτραπεί ο όρος - έξω από τον φυσικό χώρο της εργασίας του θα πω ότι όχι, δε γίνεται αυτό. Τουλάχιστον όχι όταν σέβεσαι την τέχνη σου και τον εαυτό σου. Δε ζητιανεύουμε, ζητάμε το αυτονόητο, το να μην είμαστε για ακόμη μια φορά οι παράξενοι, οι διαφορετικοί. Είμαστε εργαζόμενοι, όπως όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι, κάνοντας μάλιστα δουλειές οι οποίες εξ ορισμού δεν παρέχουν σταθερότητα και ασφάλεια, δίνοντας όμως πάντα τον καλύτερό μας εαυτό για να αγγίξουμε το κοινό και να το ταξιδέψουμε.

Αχιλλέας Μωραίτης - Μουσικός



Σε αυτή την τόσο δύσκολη και πρωτόγνωρη περίοδο που διανύουμε, οι άνθρωποι χρειάζονται την τέχνη όσο ποτέ άλλοτε για να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τις όποιες δυσκολίες. Πιστεύω ότι άμεσα και υπεύθυνα θα πρέπει η κυβέρνηση να τοποθετηθεί και να λάβει μέτρα στήριξης για όλους τους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους που εργάζονται στο θέαμα–ακρόαμα.  Eύχομαι γρήγορη δικαίωση.


Γιάννης Λεκόπουλος - Τραγουδιστής









Αρχικά δεν συμφωνώ με τον τίτλο "πολιτεία" . Δεν υπάρχει πολιτεία , ούτε κυβέρνηση, ούτε κράτος και ούτε καν χώρα. Υπάρχει μια αποικία χρέους και η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πλυντήριο που ξεπλένει τους Ναζί με στρατόπεδα συγκέντρωσης και συνθήκες εργασιακής σκλαβιάς. Κάτι μαφιόζοι φασίστες που παριστάνουν τους πολιτικούς, ημίτρελοι και ρουφιάνοι.

 Πάμε παρακάτω. Τέχνη για αυτούς είναι τα κρατικοδίαιτα τσόφλια που κάνουν τεμενάδες μπρος στα πόδια τους για ένα μεροκάματο. Οπότε σε αυτές τις συνθήκες και σε αυτό το πλαίσιο εγώ είμαι εκτός, όπως ήμουν πάντα άλλωστε. Το γεγονός ότι υπάρχει πρόβλημα βιοπορισμού για αρκετούς καλλιτέχνες, είναι δεδομένο αλλά από την άλλη είναι απολύτως και στοιχειωδώς απαραίτητο από όσους σέβονται τον εαυτό τους και επικαλούνται την τέχνη, να καταδεικνύουν και να καταγγέλλουν την αδικία και την εκμετάλλευση γενικότερα κι όχι όποτε σφίγγει ο κλοιός γύρω τους. Από ‘κει και πέρα όποιος θέλει να ζει με ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να διαπραγματεύεται με φασίστες, πρόβλημα του.

Είναι σαφές ότι με πρόσχημα την πανδημία πειραματίζονται νέα μοντέλα καταστολής και ελέγχου. Χάρισμα σε όσους τους ψήφισαν. Να τους χαίρονται.


Γιάννης Μίχας Νεονάκης (Dave) - Μουσικός, ποιητής



Η στάση της πολιτείας απέναντί μας, όπως απέναντι και στους εργάτες της τέχνης πιστεύω θα έπρεπε να ήταν σε μια προτεραιότητα διαφορετική και όχι τόσο ερασιτεχνική και στοχοποιημένη. Η πλειονότητα των εργαζόμενων, σε όλους τους χώρους του Πολιτισμού και σε όλες τις ειδικότητες, έχουν μείνει χωρίς κανένα εισόδημα. Ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτές, εικαστικοί, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές, λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, τεχνικοί, εργαζόμενοι στις εταιρείες παραγωγής κ.α., δεν ξέρουν πότε θα ξαναδουλέψουν, πότε θα έχουν και πάλι εισόδημα. Το επάγγελμά μας όπως και αυτό των ηθοποιών είναι ασαφές ως προς την πλήρη επαγγελματική κατάρτιση. Είναι όμως επιλογή μας να το ασκούμε και να μην διαλέγουμε ένα επάγγελμα "κοινότυπο'', ο καθένας για τους προσωπικούς του λόγους. νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι είναι μεταξύ άλλων και μια έκφραση συναισθημάτων, τα οποία και μοιραζόμαστε με το κοινό για να βοηθήσουμε στην ανοχή αυτής της κοινοτυπίας. Σχετικά με το τελευταίο ερώτημα το μόνο που μπορώ να απαντήσω είναι ότι μπορεί να "Μείναμε Σπίτι" αλλά δεν μείναμε σιωπηλοί.


Δημήτρης Βοζαίτης - Τραγουδιστής 


Είναι άραγε τόσο ασυναίσθητη η απαξίωση των ανθρώπων του πολιτισμού απ΄την Πολιτεία. 

Εν  μέσω πανδημίας κορωνοϊού έχουμε και την έκρηξη της άλλης της διαχρονικής αρρώστιας  της κοινωνικής ανισότητας  έτσι απ΄τη μια έχουμε πλήθος ανθρώπων που δεν θα πάρουν καν ένα επίδομα 800 ευρώ κι απ΄την άλλη  γκόλντεν  μπόις που κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες κρίνεται σκόπιμο να διπλασιαστεί  ο μηνιαίος μισθός τους σε 8.000 ευρώ, Κι αυτό δεν ανήκει στα σενάρια συνωμοσίας . Ο ιός μπορεί να μην είναι κατασκευασμένος , οι  πολιτικές επιλογές όμως της καταστρατήγησης εργασιακών δικαιωμάτων και προσωπικών ελευθεριών βάζουν τα θεμέλια για την κατασκευή ενός αύριο που θα διασφαλίζει ακόμα περισσότερο τις ελίτ γύρω  απ΄την εξουσία και θα εξαθλιώσει ακόμα περισσότερο όλους τους άλλους.  Έκτακτα επιδοματάκια θα παρωδούν την ιδέα φάντασμα ενός κράτους πρόνοιας μαζί με την προαποφασισμένη υποβάθμιση της δημόσιας υγείας που περιμένει κι αυτή το εμβόλιο κατά του ιού για να επιστρέψει ακμαία. Καλό είναι να μην συμβάλλουν οι άνθρωποι του πολιτισμού στην καλλιέργεια ψευδαισθήσεων , ούτε να τους βρει η επόμενη μέρα όσους επιβιώσουν σαν γελωτοποιούς του βασιλιά. Υπάρχει ένα πρόταγμα πολιτισμού για το οποίο δεν συζητάμε , η συνειδητοποίηση των πολλών σε σχέση με τον ρόλο και τον σχεδιασμό μιας πολιτείας των ολίγων.

Η απαξίωση που όλοι οι καλλιτέχνες ομολόγησαν ότι δέχτηκαν απ΄την έλλειψη εξαγγελιών της κυβέρνησης  κάνει ακόμα φανερότερο αυτό που ισχύει και συμβαίνει -  το πολιτιστικό εποικοδόμημα στεγάζει δυο αντίρροπες δυνάμεις για τον πολιτισμό  αυτήν της κοινωνίας του Θεάματος και η άλλη της αφύπνισης συνειδήσεων.  Η  πολιτικοί μας εμφορούνται έστω και υποσυνείδητα από την ιδέα μιας πολιτισμικής δραστηριότητας που αναμοχλεύει τα κακώς κείμενα , οπότε το να απαξιώνει τους  εργάτες του πολιτισμού μπορεί ανάποδα να εκληφθεί  από μέρους της προκείμενης πολιτείας και ως προληπτικό μέτρο.


Ισαάκ Σούσης - Στιχουργός, ποιητής


 
Αρχικά θεωρώ με το να φιμώνεις την τέχνη είναι σαν να φιμώνεις τον ίδιο το λαό! Η πολιτεία είχε πάντα στο περιθώριο τους καλλιτέχνες εκτός από κάποιες συγκεκριμένες εξαιρέσεις και για συγκεκριμένους λόγους.

Κλείνοντας τα θέατρα και τις μουσικές σκηνές ουσιαστικά στερείς την ελευθερία στον κόσμο να εκφράζετε άρα και να σκέφτεται και να επηρεάζεται. Βέβαια υπάρχει και η πλευρά της προστασίας του κόσμου από την πανδημία που είναι πολύ σοβαρό ζήτημα.

Θεωρώ ότι είναι επιτακτική ανάγκη να ανοίξουν πάλι αυτοί οι χώροι και για τους λόγους που ανέφερα αλλά και για την συντήρηση των ανθρώπων που εργάζονται εκεί οι οποίοι είναι πάρα πολλοί. Πίσω από μια συναυλία και έναν καλλιτέχνη που θαυμάζουμε παίζονται πολλοί και σημαντικοί ρόλοι και είναι σημαντικό να μείνουν ενεργοί και αξιοπρεπής.

Ας γίνουν συναυλίες σε μεγάλους χώρους που ευτυχώς έχουμε αρκετούς και ρημάζουν και να τηρηθούν όλοι οι κανόνες ασφαλείας που θα θεσπίσει η πολιτεία.

Μένουνε ασφαλείς αλλά μένουμε και ζωντανοί.


Μανώλης Ρακιντζής - Μουσικός



Αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητα μέτρων σε ότι αφορά τους κλειστούς χώρους.. Καταλαβαίνω δηλαδή, γιατί πρέπει να κλείσει ένα θέατρο.. Όμως αναγνωρίζω και την έλλειψη σχεδίου.. Ή τουλάχιστον την ενημέρωση μας για το όποιο σχέδιο.. Ο κλάδος όπως και πολλοί άλλοι έχει πληγεί.. Ελπίζω όχι ανεπανόρθωτα.. Το κράτος χρειάζεται να μας δώσει την προσοχή του..  Χρειάζονται λύσεις.. Για μένα η λύση του "πονάει χέρι, κόβει χέρι" δεν μπορεί να λειτουργήσει για πολύ.. Σαφώς και δεν μπορούν να επιβιώσουν οι άνθρωποι της τέχνης όταν κλείνουν όλα.. Δεν πρέπει κάποιος να μεριμνήσει για αυτό; Να υπάρξουν αποζημιώσεις; Καλύτερη ενημέρωση για την επόμενη μέρα; Η δουλειά μας έχει να κάνει με την επαφή.. Και  δυστυχώς η επαφή αυτή την στιγμή "κάπως σαν να απαγορεύεται.." Ας μας ακούσουν λοιπόν.. Ας μας δώσουν την σημασία που μας πρέπει.. Δουλεύουμε.. Όπως όλοι.. Και σε καμία περίπτωση δεν θα ενοχοποιηθούμε για το ότι μας αρέσει η δουλειά μας.. Ευχαριστώ!


Τόλης Παπαδημητρίου - Ηθοποιός


 
Καταρχάς θα ήθελα να παρουσιάσω τα δεδομένα. Η Τέχνη γενικώς είναι μια έκφραση πολιτική, κοινωνική (ατομική και ενός συνόλου), που «διαφημίζει» την ανάγκη της αναλογικής ζωής. Χρειάζεται αλληλεπίδραση, ανάσα, αγκαλιά, φιλί και κρύβει μέσα την αιώνια πάλη της επιλογής, του πάθους και της κάθαρσης. Έχει ανάγκη τη γλωσσά και την Παιδεία γενικά, οι οποίες έννοιες εισπράττονται όχι μόνο μέσα από τη στείρα μάθηση (όπου στείρα μάθηση ο ατομικός και ο εκ του μακρόθεν βίος, χωρίς τις γεύσεις και τις «απολαύσεις» της εφαρμογής της γνώσης σε πραγματικές συνθήκες) αλλά και μέσα από την τριβή με αυτή την πραγματικότητα. Δεν είναι μόνο γραμματειακή γνώση αλλά και απόσταγμα τριβής με τα ανθρώπινα συστατικά. Αυτά τα συστατικά, είναι η επικοινωνία και η εφαρμογή και των πέντε αισθήσεων στην πράξη… της αφής – της γεύσης – της ακοής – της όρασης – και της όσφρησης. Σε μια ψηφιακή εποχή λοιπόν, αυτόματα απορρίπτονται κάποιες αισθήσεις. Αυτές είναι η όσφρηση, η γεύση και η αφή. Ταυτόχρονα γνώση θεωρείται η παρακολούθηση και η μελέτη δεδομένων μιας αναλογικής «μουσειακής» εποχής, χωρίς την προσωπική αντιπαράθεση. Είσπραξη μόνο δηλαδή. Ο αντίλογος, η απορία και η αμφίδρομη σχέση με τον «λόγο» της γνώσης απουσιάζουν. Σε μια τέτοια εποχή, η Τέχνη μοιάζει να μην έχει χώρο. Ό,τι κατάφερε, κατάφερε. Ο Άνθρωπος μοιάζει να οδεύει σε μια homo hybrid εποχή, όπου οι αισθήσεις μειώνονται, αντί ιδανικά… να αυξάνονται. Η αναζήτηση της έκτης αίσθησης γίνεται ένα ιστορικό παρελθόν και ο ιδρώτας ποινικοποιείται.
Έτσι λοιπόν μοιάζει λογικό να κινούνται επί δεκαοχταώρου τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αλλά μιασματικό τα «οχήματα Μύθου – Μουσικής – Γλώσσας και Τέχνης». Η διαδρομή στην εργασία συμβολικά είναι ελεύθερη, αλλά η διαδρομή στην αγωγή της ψυχής μολυσματική. Ξαναλέω… αυτό είναι συμβολικό.

Σε πρώτη φάση τα μέτρα του Υπουργείου Πολιτισμού, όσον αφορά τους εργαζόμενους στις τέχνες, από εμένα κρίνονται θετικά. Αλλά νομίζω πως όλοι ξέρουν πως αυτά είναι προσωρινά. Είναι δύσκολο να λειτουργήσει ξανά η επαφή με το κοινό σε βάσεις κανονικότητος. Αυτό εισπρακτικά δε μπορεί να κρατά βιώσιμη την προηγούμενη καλλιτεχνική έκφραση. Δεν είναι απαραίτητα κακό. Μπορεί και να είναι αναγκαίο. Λογικό λοιπόν να επιδοτεί το κράτος παραστάσεις και δρώμενα σε δημόσιους χώρους για το καλοκαίρι του 2020. Αυτό είναι θετικό και δείχνει μια κατεύθυνση κατανόησης και επιθυμίας να βρεθεί η λύση. 

Οι επιστήμονες, οι καθηγητές, οι εργαζόμενοι, οι καλλιτέχνες, οι γονείς, οι νέοι – τα παιδιά, οι πολιτικοί, αν κάνουν όλοι τη δουλειά τους σωστά και συνεργαστούν, θα βρεθεί η οξυγονούχα δίοδος ώστε ο άνθρωπος να υπάρχει και να ζει ιδανικά και όχι για να «πληρώνει» μόνο σαν ενοικιαστής τον βίο του. 

Όπως χρειάζονται μέτρα για τον ιό, χρειάζονται και για τη ζωή… Να πεθάνουμε «ασφαλείς» δε φτάνει.

Εν κατακλείδι, προτείνω τον επανορισμό όλων μας. Μετά τον ιό, είναι καλό να κρατήσουμε τις αποστάσεις και την τυπικότητα της ευγένειας. Την απόλαυση της έννοιάς «νοιάζομαι». Την οικολογική συνείδηση. Την αγάπη προς όλα τα πλάσματα του Πλανήτη. Επιστροφή στην κανονικότητα να μη σημαίνει ο τσαμπουκάς στα φανάρια και ο διαπληκτισμός σώμα με σώμα (που παρατηρήσαμε νομίζω την έλλειψή του στη διάρκεια της καραντίνας). Ακόμα και να μη σημαίνει να μεθάμε για να ακούσουμε τραγούδια, αλλά να μεθάμε από τα τραγούδια.

Υ.Γ.: Μέσα από την απάντησή μου θέλω να πω πως σημαντική είναι η επανατοποθέτηση όλων σε μια νέα πραγματικότητα που μοιάζει να είναι καλύτερη και σύντομα θα δούμε πως λειτουργεί αυτό και βιοποριστικά στην αγορά. Προς το παρόν… απαντώ ακόμα ως καλλιτέχνης…


Κωνσταντίνος Θαλασσοχώρης - Δημιουργός, Τραγουδιστής



Θα μείνω σε ένα μόνο σενάριο : στην εμφάνιση  ενός νέου , επικίνδυνου ιού και στην αντιμετώπιση του . Με βάση αυτό το σενάριο μαζικές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις θα πρέπει να αποφεύγονται τουλάχιστον μέχρι να μάθουμε περισσότερα για τον ιό ή να βρεθεί κάποια θεραπεία . Ολόκληρη η λειτουργία της κοινωνίας μας μπαίνει κάτω από  τα καινούργια δεδομένα όχι μόνο οι καλλιτεχνικές  δραστηριότητες  ηθοποιών  ή μουσικών και συναφών επαγγελμάτων . Επαναλαμβάνω  πως άν δεχόμαστε την ύπαρξη του  νέου , επικίνδυνου ιού , τότε πρέπει να μάθουμε να ζούμε και με τις συνέπειες της αντιμετώπισής του . Υποχρέωση της πολιτείας είναι να στηρίξει το κοινωνικό σύνολο που δοκιμάζεται και όχι μόνο τους καλλιτέχνες .Το ΆΝ θα το κάνει και με ποιούς τρόπους δεν το ξέρω , περιμένω και εγώ να δω , όπως και εσείς . 

Όσο για το 2ο σκέλος της ερώτησης :  30 χρόνια στη μουσική    βιοπορίζομαι με πολύ συγκεκριμένους τρόπους και προς παρόν δεν έχω plan B , εκτός ίσως από την πίστη μου στην προσαρμοστικότητα του ανθρώπου στις δυσκολίες  και στο μότο  μου :   o ψάχνων , βρίσκων  ! 

Εύχομαι Δύναμη ,  Ισορροπία   και Καλή αντάμωση …χωρίς μάσκες .


Νίκος Καλλίνης - Εκείνος+Εκείνος   



Χρέος μου θεώρησα τη συμμετοχή στην παν-καλλιτεχνική συγκέντρωση στο Σύνταγμα την Πέμπτη 7 Μαρτίου. Και δεν ήμουν η μόνη!

Μια συγκέντρωση με πάμπολλες σχετικές αναρτήσεις, πριν και μετά την πραγματοποίησή της. Παρά τα πολλά που ειπώθηκαν αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω δυο γραμμές όχι τόσο δημοσιογραφικού αλλά κυρίως συναισθηματικού τύπου, μεταφέροντας λόγια ουσίας, ειπωμένα από ανθρώπους της Τέχνης.

Φορώντας λοιπόν την αποπνικτική πλην αναγκαία μάσκα, πήρα το μετρό για το Σύνταγμα.
Εντόπισα γνωστούς και συνεργάτες, που έδωσαν βροντερό "παρών".

Άκουσα απόψεις ότι η προσέλευση δεν ήταν η αναμενόμενη. Δεν θα συμφωνήσω, θεωρώ ότι- παρά τις όποιες απουσίες (ειδικά ανθρώπων από ευπαθείς ομάδες)- υπήρχε αρκετός κόσμος, για να δοθούν τα κατάλληλα μηνύματα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι καλλιτέχνες συμμετείχαν σε μαζικές κινητοποιήσεις, με την πιθανή παρουσία τους σε αυτές να λειτουργεί ευνοϊκά στην υποστήριξη της κοινής γνώμης. Αλλά πρώτη φορά γίνεται σύμπραξη τόσων σωματείων σε κοινή εκδήλωση διεκδίκησης. Η σύμπραξη είναι πάντα μια ευτυχής συγκυρία. Δυστυχώς, η αφορμή της σύμπραξης η χειρότερη συνθήκη, στην οποία έχει περιέλθει ο καλλιτεχνικός κόσμος και τα συναφή με αυτόν επαγγέλματα, ίσως από τον καιρό της γερμανικής κατοχής. Και δίπλα στους επί σκηνής οι σημαντικοί “αόρατοι” που πάντα αγαπώ!

Η τέλεια παύση εργασιών με αβέβαια χρονικά όρια, χωρίς καμία ενημέρωση για το μέλλον -μέχρι κάποιες ανακοινώσεις της χθεσινής ημέρας (7/5) - καταδικάζει όλη αυτή τη μεγάλη μερίδα κόσμου στην αδυναμία επιβίωσης. Και “αποτελειώνει” τον ήδη σημαντικό αλλά πολύπαθο -στο σύνολό του- κόσμο του πολιτισμού, όπως τον αποκαλούμε συνήθως.


Αρετή Κοκκίνου - Μουσικός, συνθέτρια  (πηγή : mousikogramma.gr )